عادت های خطرناک کودکان اوتیستیک

شاید در برخی کودکان اتیستیک دیده باشید که گاهی اوقات احساسات خود را از طریق رفتار پرخاشگرانه نسبت به دیگران ابراز می کنند. گاهی اوقات رفتار پرخاشگرانه آنها می تواند به سمت خودشان باشد که به این رفتار خودآزاری می گویند. آنها ممکن است ضربه بزنند، لگد بزنند، اشیاء را پرتاب کنند یا به خود آسیب برسانند مثلاً با ضربه سر. همراه ما باشید تا بیشتر برایتان از عادت های خطرناک کودکان اوتیستیک بگوییم…

کودکان اوتیستیک ممکن است رفتار پرخاشگرانه داشته باشند یا به خود آسیب برسانند زیرا: در درک آنچه در اطرافشان اتفاق می‌افتد مشکل دارند، آنچه دیگران می‌گویند یا ارتباط غیرکلامی دارند،یا در برقراری ارتباط با خواسته‌ها و نیازهای خود مشکل دارند.همچنین بسیار مضطرب و استر‌سی و دارای حساسیت‌های حسی هستند، مانند حساسیت بیش از حد به سر و صدا یا نیاز به تحریک.

درک رفتار پرخاشگرانه در کودکان و نوجوانان اوتیستیک

اگر درک کنید که چه چیزی باعث رفتار آسیب‌رسان و پرخاشگرانه کودک اوتیستیک شما می‌شود، می‌توانید به کودک خود کمک کنید تا مدیریت رفتار را یاد بگیرد. شما می توانید این کار را با نگاه کردن به اینکه چه چیزی باعث این رفتار می شود و فرزندتان از آن چه چیزی دریافت می کند، انجام دهید.سعی کنید به مدت 1 تا 2 هفته یک دفتر ثبت رفتار داشته باشید، و یادداشت کنید قبل و بعد از رفتار چه اتفاقی می افتد.

درک اینکه فرزند شما چقدر خوب می تواند ارتباط برقرار کند نیز یک گام کلیدی برای یافتن علت رفتار پرخاشگرانه است. وقتی کودکان نمی توانند احساسات خود را بیان کنند یا آنچه را که می خواهند به شیوه موثر بیان کنند، ممکن است از رفتار پرخاشگرانه برای برقراری ارتباط استفاده کنند. این می تواند مفید باشد که از خود بپرسید، “آیا فرزندم سعی می کند چیزی به من بگوید؟”

عادت های خطرناک کودکان اوتیستیک (برخورد پرخاشگرانه)

احتمالاً نمی‌توانید از هر طغیان کودک اوتیسم جلوگیری کنید. بنابراین برای شما مهم است که استراتژی هایی برای مقابله با رفتار پرخاشگرانه در زمان وقوع داشته باشید.

1.آرام باشید!این اولین و مهمترین چیز است؛ بیشتر طغیان‌های پرخاشگرانه به این دلیل اتفاق می‌افتد که کودک شما احساساتی را در خود ایجاد می‌کند و نمی‌تواند با آنها ارتباط برقرار کند. با مدیریت احساسات خود و آرام و ساکت ماندن، احساسات خود را به این ترکیب اضافه نخواهید کرد.

2.آنچه را که می گویید محدود کنید؛ در طول یک طغیان، کودک شما بسیار استرس دارد. پردازش آنچه که شخص دیگری می‌گوید زمانی که احساس استرس می‌کنید سخت است، و این به ویژه برای کودکان اوتیستیک که ممکن است در درک زبان مشکل داشته باشند، صادق است. بنابراین اگر زیاد نگویید می تواند کمک کننده باشد. عبارات کوتاه یا حتی فقط چند کلمه را هدف قرار دهید. به عنوان مثال، “بنشین” به جای “علی، بیا اینجا و بنشین”.

3.فرزندتان را به مکان امن‌تری منتقل کنید؛ برای ایمنی همه، مطمئن شوید که کودکتان به چیزی که می‌تواند مضر باشد نزدیک نباشد. مثلاً قفسه‌هایی که ممکن است روی آن بیفتند یا اشیای شیشه‌ای.

4.نشانه های بصری را در نظر بگیرید؛ نشانه های بصری می توانند در این شرایط کمک کنند. برای مثال، ممکن است تصویری از یک مکان آرام در خانه خود داشته باشید که فرزندتان بتواند به آنجا برود.

5.اگر نیاز به استفاده از محدودیت فیزیکی دارید، کمک بگیرید.اگر متوجه شدید که وقتی کودک شما طغیان‌های پرخاشگرانه دارد، مجبور به استفاده از محدودیت فیزیکی هستید، با پزشک اطفال یا یک درمانگر رفتاری در مورد گزینه‌های دیگر صحبت کنید. محدودیت فیزیکی می تواند هم برای شما و هم برای فرزندتان خطرناک باشد و اغلب می تواند اضطراب کودک شما را افزایش دهد و وضعیت را بدتر کند.

عادت های خطرناک کودکان اوتیستیک (مدیریت رفتار آسیب‌رسان به خود)

بررسی آنچه که کودک اوتیستیک شما می‌خواهد با رفتار آسیب‌رسان به خود به شما بگوید، می‌تواند به شما در تصمیم‌گیری درباره نحوه مدیریت آن کمک کند. برای مثال، ممکن است برای فرزند شما تغییر از یک فعالیت به فعالیت دیگر دشوار باشد. وقتی به او می گویید که وقت آن است که مجموعه قطار را قبل از شام بگذراند، ممکن است سرش را به زمین بکوبد.

می‌توانید با نشان دادن عکسی از شستن دست‌ها و نشستن پشت میز برای شام، پنج دقیقه قبل از اینکه به وسایلی نیاز داشته باشید به فرزندتان هشدار دهید. به علاوه زمانی که کار را تمام می کند، وسایل را جمع کند. اگر کودک شما به مدت 10 دقیقه در حال انجام یک پازل بوده و شروع به کشیدن موهای خود کرده است، ممکن است کودک شما سعی داشته باشد به شما اطلاع دهد که می خواهد کار دیگری انجام دهد. ارائه یک فعالیت جدید به فرزندتان ممکن است کشیدن مو را متوقف کند.

فرزند شما ممکن است خودش را بزند زیرا می خواهد شما به او نگاه کنید و با او صحبت کنید. توجه کردن به فرزندتان جلوی خودزنی را می گیرد.

گام بعدی این است که به فرزندتان بیاموزید که توجه شما را از طریق دیگری جلب کند: مثلاً با گفتن “مادر” یا آمدن به سمت شما و نشان دادن کارت کمک وغیره. کودک شما ممکن است احساس ناامیدی کند و به کمک نیاز داشته باشد. به عنوان مثال، کودک شما در حال بازی با یک عروسک است، اما پایش جدا می شود، بنابراین کودک شما شروع به جیغ زدن و چنگ انداختن خود می کند. اگر به فرزندتان کمک کنید تا عروسک را درست کند، رفتار آسیب‌رسان به خود را متوقف می‌کند.

کلام آخر

گام بعدی این است که به کودک خود بیاموزید که ناامیدی را به روش دیگری نشان دهد :مثلاً بگوید، امضا کند یا تصویری را برای درخواست کمک نشان دهد.

دادن آنچه که فرزندتان می‌خواهد می‌تواند این رفتار را تقویت کند و این احتمال را افزایش دهد که فرزندتان در موقعیتی مشابه در آینده نیز به همین شکل رفتار کند. یک استراتژی بلندمدت بهتر این است که: با اجتناب از موقعیت‌هایی که باعث ایجاد آن رفتار می‌شود، به کودک‌تان بیاموزید که نیازهای خود را به شیوه‌ای مثبت‌تر بیان کند، از رفتار آسیب‌رسان به خود چشم‌پوشی کنید و زمانی که فرزندتان چیزهایی را به شیوه‌ای مثبت‌تر بیان می‌کند، به او پاداش دهید. دریافت کمک حرفه ای یک متخصص باتجربه مانند یک روانشناس می تواند به شما در درک و مدیریت رفتار پرخاشگرانه یا خودآزاری فرزندتان کمک کند.